جایگاه فقرا و پابرهنگان در دعوت انبیاء و اولیای الهی

آخرين اصل از اصول مشترك در سيرهٴ پيامبران الهي آن است كه آنان در برابر پيشنهاد مترفان قوم خود، كه مي‏‌گفتند: پابرهنگان را از خود دور كنيد مي‌‏فرمودند: ما هرگز اين مؤمنان رنج‏ديده را از خود طرد نمي‏‌كنيم.

خداي سبحان كه مؤدِّب پيامبران است: «ادّبني ربي فاحسن تأديبي»،(۱) به‏پيامبر خاتم (صلي الله عليه و آله و سلم) مي‌‏فرمايد: ﴿ولا تطرد الذين يدعون ربّهم بالغدوة والعشي يريدون وجهه﴾؛(۲) كساني را كه در بامداد و شامگاه پروردگارشان را مي‌‌‏خوانند و خواهان چهرهٴ رحمت خاص او هستند طرد مكن. زراندوزان و زورمداران دنيا‌طلب و تنگ‏‌نظر از پيامبران مي‏خواستند تا آنان، مردم با ايمان را كه بر اثر ساده‏زيستي مورد تحقير اشراف بودند، از خود برانند؛ ولي آنان هرگز خشنودي مترفان را بر خشم پابرهنگان ترجيح نمي‌‏دادند.

حضرت نوح (عليه السلام) نيز در پاسخ مترفان قومش كه مي‌‏گفتند: ﴿وما نريك الا بشراً مثلنا وما نريك اتّبعك الا الذين هم اراذلنا بادي الرأي﴾؛(۳) تو بشري مانند ما هستي و افرادي رذل و فرومايه، بدون تحقيق از تو پيروي كرده‌‏اند، مي‌‏فرمود: ﴿وماانا بطارد الذين امنوا انهم ملاقوا ربهم ولكني اريكم قوماً تجهلون﴾؛(۴) من هرگز مؤمنان را از خود طرد نمي‌‏كنم. آنان اهل لقاي پروردگار خويش هستند و ليكن من شما را مردماني نادان مي‌‏دانم. عدم طرد پابرهنگان از فضايل اخلاقي مشترك همه پيامبران الهي است و اختصاص به پيامبر خاصي ندارد.

پانوشت
۱. بحار، ج۱۶، ص۲۱۰.
۲. سورهٴ انعام، آيهٴ ۵۲.
۳. سورهٴ هود، آيهٴ ۲۷.
۴. سورهٴ هود، آيهٴ ۲۹.

لینک پیگیری مقالات در پیام رسانها:
ایتا:
https://eitaa.com/bahaiat

تلگرام:
https://telegram.me/bahaiat_net

https://telegram.me/joinchat/BkW_SUFwlMXotBYfp0OE7A

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*