مشایخ اجازه شیخ احمد

شیخ احمد احسایی از چند تن از علمای کربلا، نجف، قطیف و بحرین اجازه نقل حدیث گرفت.
۱. شیخ احمد، فرزند شیخ حسن بحرانی دمستانی، در سال ۱۲۱۵ قمری.
۲. شیخ جعفر نجفی، صاحب کاشف الغطاء، متوفی: ۱۲۲۷، در سال ۱۲۰۹ قمری.
۳. شیخ حسین درازی عصفوری بحرانی، متوفی: ۱۲۱۶، در سال ۱۲۱۴ قمری.
۴. امیر سید علی طباطبائی حائری (صاحب ریاض)، متوفی: ۱۲۳۱، که اجازه بی تاریخ است.
۵. آیه الله سید محمد مهدی طباطبایی بروجردی (سید بحرالعلوم)، متوفی ۱۲۱۲، در اجازه مختصر به تاریخ:۲۲ ذی الحجه ۱۲۰۹.
۶. میرزا مهدی شهرستانی حائری، در سال ۱۲۰۹.
علامه سید محسن امین، پس از ذکر مشایخ اجازه شیخ احمد، می گوید:
ظاهرا این اجازات، در اوایل کار احسایی صادر شده اند. (اعیان الشیعه، ۲/ ۵۹۲)
با بررسی و دقت در آثار شیخ احمد، به درستی نظر علامه پی می بریم؛ زیرا بیشترین آثار اختلاف برانگیز شیخ، پس از سال ۱۳۲۰ نگاشته شده است، که در تالیفات به تاریخ نگارشی برخی از آنها پرداختیم.
همچنین، تاریخ اولین تکفیر شیخ، پس از مرگ شاهزاده محمد علی میرزا در سال ۱۲۳۷ است و پس از این سال است که آثار شیخ در ایران و عراق منتشر شد و این در حالی است که سید علی صاحب ریاض، شیخ جعفر کاشف الغطا و سید مهدی بحر العلوم سالها پیش از این واقعه از دنیا رفته بودند.
با توجه به این مطالب، هیچ عقل و منطقی نمی تواند اجازات پیش از تکفیر را دلیل بر رد تکفیر آورد؛ زیرا اجازات بزرگان -گذشته از آن که برای نقل حدیث بود و درستی افکار و عقاید را تایید نمی کند-، تا زمانی اعتبار دارد که افکار و رفتار شیخ دگرگون نشده باشد، در حالی که شیخ سالها پس از کسب اجازه با نشر آثارش، به همگان نشان داد که بسیاری از افکار و رفتارش تغییر کرده است، پس با نشان دادن اجازه علمایی که در عصر تکفیر از دنیا رفته اند و حالات تغییر یافته او را ندیده اند، نمی توان تکفیر شیخ را رد کرد و پرده ای بر اشتباهات او کشید.[subscribe2]

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*