مشایخ اجازه شیخ احمد

شیخ احمد احسایی از چند تن از علمای کربلا، نجف، قطیف و بحرین اجازه نقل حدیث گرفت.
1. شیخ احمد، فرزند شیخ حسن بحرانی دمستانی، در سال 1215 قمری.
2. شیخ جعفر نجفی، صاحب کاشف الغطاء، متوفی: 1227، در سال 1209 قمری.
3. شیخ حسین درازی عصفوری بحرانی، متوفی: 1216، در سال 1214 قمری.
4. امیر سید علی طباطبائی حائری (صاحب ریاض)، متوفی: 1231، که اجازه بی تاریخ است.
5. آیه الله سید محمد مهدی طباطبایی بروجردی (سید بحرالعلوم)، متوفی 1212، در اجازه مختصر به تاریخ:22 ذی الحجه 1209.
6. میرزا مهدی شهرستانی حائری، در سال 1209.
علامه سید محسن امین، پس از ذکر مشایخ اجازه شیخ احمد، می گوید:
ظاهرا این اجازات، در اوایل کار احسایی صادر شده اند. (اعیان الشیعه، 2/ 592)
با بررسی و دقت در آثار شیخ احمد، به درستی نظر علامه پی می بریم؛ زیرا بیشترین آثار اختلاف برانگیز شیخ، پس از سال 1320 نگاشته شده است، که در تالیفات به تاریخ نگارشی برخی از آنها پرداختیم.
همچنین، تاریخ اولین تکفیر شیخ، پس از مرگ شاهزاده محمد علی میرزا در سال 1237 است و پس از این سال است که آثار شیخ در ایران و عراق منتشر شد و این در حالی است که سید علی صاحب ریاض، شیخ جعفر کاشف الغطا و سید مهدی بحر العلوم سالها پیش از این واقعه از دنیا رفته بودند.
با توجه به این مطالب، هیچ عقل و منطقی نمی تواند اجازات پیش از تکفیر را دلیل بر رد تکفیر آورد؛ زیرا اجازات بزرگان -گذشته از آن که برای نقل حدیث بود و درستی افکار و عقاید را تایید نمی کند-، تا زمانی اعتبار دارد که افکار و رفتار شیخ دگرگون نشده باشد، در حالی که شیخ سالها پس از کسب اجازه با نشر آثارش، به همگان نشان داد که بسیاری از افکار و رفتارش تغییر کرده است، پس با نشان دادن اجازه علمایی که در عصر تکفیر از دنیا رفته اند و حالات تغییر یافته او را ندیده اند، نمی توان تکفیر شیخ را رد کرد و پرده ای بر اشتباهات او کشید.[subscribe2]

Be the first to comment

Leave a Reply

ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد


*


پانزده + پنج =